Włodzimierz Krzyczkowski

Włodzimierz Krzyczkowski urodził się 28 października 1883 w Ostrołęce w rodzinie dziedzicznej szlachty zguberni płockiej. Był katolikiem. Ukończył 3 Moskiewski Korpus Kadetów. 1 września 1901 rozpoczął służbę w armii rosyjskiej. Po ukończeniu Aleksandrowskiej Szkoły Wojskowej został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem od 10 sierpnia 1902. Służył w 7. Finlandzkim pułku strzelców w Viborgu. W 1906 awansował na porucznika ze starszeństwem od 10 sierpnia 1906, a w 1910 na sztabkapitana ze starszeństwem od 10 sierpnia 1910. W 1914 był młodszym oficerem 7. kompanii i walczył w I wojnie światowej, odnosząc kontuzję pod Bakałarzewem.

W 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji i pełnił funkcję dowódcy II batalionu 2. pułku strzelców polskich. Z wyróżnieniem brał udział w pierwszej bitwie o Żłobin 7 lutego 1918. 7 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika ze starszeństwem od 20 lipca 1915 i przydzielony do Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. W 1921 służył w Oddziale V MSWojskowych, a jego oddziałem macierzystym był 30. pułk piechoty. W 1922 zweryfikowany w stopniu podpułkownika, w 1923 przeniesiony do Rezerwy Oficerów Sztabowych Dowództwa OK IV. W tym samym miesiącu przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Łask w Sieradzu na stanowisko komendanta. W 1928 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy OK IV. Z dniem 30 czerwca 1929 przeszedł w stan spoczynku. Mieszkał w Sieradzu przy ul. Wartskiej 13. W 1934, jako oficer stanu spoczynku, pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I; był przewidziany do użycia w czasie wojny.

Był żonaty z Finką, wyznania luterańskiego.