Wiktor Teofil Gomulicki
Biografia
Wiktor Teofil Gomulicki, pseudonim „Fantazy” (ur. 17 października 1848 w Ostrołęce, zm. 14 lutego 1919 w Warszawie) – polski poeta, powieściopisarz, eseista, badacz historii Warszawy, kolekcjoner. Jeden z najważniejszych twórców polskiego pozytywizmu.
Dzieciństwo spędził w Pułtusku, gdzie uczęszczał do gimnazjum przy klasztorze benedyktynów. Od 1864 roku mieszkał w Warszawie, ukończył gimnazjum i w 1866 rozpoczął studia prawnicze na Szkole Głównej; debiutował jako poeta na łamach Tygodnika Ilustrowanego. W 1869 roku porzucił studia, gdy uczelnia została przekształcona w uniwersytet rosyjski.
W latach 1873–1874 i 1887–1889 pracował w redakcjach Kuriera Warszawskiego, 1875–1888 Kuriera Codziennego, w 1874 redagował Muchę, w 1881 Kolce, a w latach 1889–1890 Tygodnik Powszechny; współpracował z Prawdą, Świtem i Krajem. W 1893 otrzymał od belgijskiej Akademii Sztuk, Umiejętności i Literatury medal pierwszej klasy i dyplom honorowy. W 1911 został skazany na rok twierdzy za napisanie przedmowy do opowiadania Adama Mickiewicza, kara nie odbyła się dzięki amnestii dla przestępców politycznych. W 1912 r. ukazał się obszerne wybranie utworów pt. Pokłosie. W 1918 r. otrzymał nagrodę literacką im. Elizy Orzeszkowej. Zasłynął także jako kolekcjoner.
Zmarł w Warszawie w wieku 70 lat i spoczywa na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 202-5-2/3).