Rościsław Oniszczyk

Matematyk, nauczyciel akademicki
15.03.1913 07.10.1991 Ostrołęka

Biografia

Rościsław Oniszczyk urodził się 15 marca 1913 roku w Ostrołęce w rodzinie robotniczej. Po ukończeniu szkoły średniej w Brześciu nad Bugiem podjął studia matematyczne na Uniwersytniecie Warszawskim, które musiał przerwać z powodu II wojny światowej. Następnie pracował jako nauczyciel w Tomaszowie Lubelskim i robotnik w mleczarni, by ukryć się przed niemieckim naciskiem. Po wojnie wrócił na studia i uzyskał magisterium w 1947 roku, a następnie kontynuował karierę naukową.

Po przeniesieniu do Dolnego Śląska i osiedleniu się na Opolszczyźnie, kierował Wydziałem Matematyczno-Informatycznym na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu (1954–1961) i uzyskał stopień doktora oraz tytuł docenta. Był ceniony jako doskonały organizator życia uczelnianego i inicjator licznych prac nad rozbudową opolskiej szkoły wyższej.

W 1959 roku na prośbę NOT objął prowadzenie Punktu Konsultacyjnego Politechniki Śląskiej w Opolu, tworząc podstawy pod samodzielną uczelnię techniczną. W 1966 roku powołano Wyższą Szkołę Inżynierską w Opolu, a Oniszczyk został jej pierwszym rektorem i sprawował ten urząd przez trzy kadencje (do 1975). Pod jego rządami WSI uzyskała prawo nadawania tytułów magistra i inżyniera na trzech wydziałach: Budownictwa, Elektrycznym i Mechanicznym.

Po odejściu z funkcji rektora kierował Instytutem Matematyki, Fizyki i Chemii (do emerytury w 1982). Otrzymał szereg odznaczeń państwowych, a jego praca była fundamentem rozwoju opolskiego szkolnictwa technicznego.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Powołanie Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Opolu i pełnienie funkcji pierwszego rektora (1966–1975).
Uzyskanie praw nadawania tytułów magistra i inżyniera na trzech wydziałach WSI.
Organizator i rozwój struktury opolskiej uczelni technicznej, w tym budowy laboratoriów i baz lokalowych.

Ciekawostki

Podczas II wojny światowej pracował w mleczarni w Tomaszowie Lubelskim, by uniknąć represji okupanta.
Przed osiedleniem w Opolu należał do Polskiej Partii Robotniczej i był aktywny na Dolnym Śląsku.
Po zakończeniu kariery rektorskiej objął stanowisko dyrektora Instytutu Matematyki, Fizyki i Chemii aż do przejścia na emeryturę w 1982 roku.

Udostępnij