Marceli Langowski
Biografia
Marceli Langowski urodził się około 1817 roku w Ostrołęce i zmarł w 1878 roku. Był polskim lekarzem, który w młodości studiował w Paryżu, a dyplom lekarza uzyskał w Moskwie. W Francji zapoznał się z leczeniem inhalacjami oraz z wodami mineralnymi. W 1846 roku objął stanowisko lekarza w dobrach włodawskich. W 1852 roku powrócił do Warszawy, a w latach 1857-1865 pełnił funkcję lekarza w Szpitalu Św. Ducha.
Współpracował z Ignacym Baranowskim, z którym w 1866 roku otworzył pierwszy w kraju gabinet inhalacyjny, ulokowany najpierw w budynku sztucznych wód mineralnych przy Krakowskim Przedmieściu, a później w Pałacu Pod Czterema Wiatrami w Warszawie. Gabinet wyposażono w najnowocześniejszą aparaturę sprowadzoną z Francji. Zakład inhalacyjny zyskał dużą popularność wśród mieszkańców Warszawy w drugiej połowie XIX wieku.
Langowski publikował w warszawskiej prasie specjalistycznej, m.in. w Gazecie Lekarskiej oraz Pamiętniku Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego, zajmując się tematyką zapalenia krtani i leczeniem chorób dróg oddechowych metodą inhalacji. W swoich pracach opisywał m.in. ropnie i zapalenia epiglottis oraz wyniki leczenia inhalacyjnego; publikacje ukazały się w latach 1855-1870.
Był również encyklopedystą, pisząc hasła z zakresu medycyny do Encyklopedii Powszechnej Orgelbrand, wydawanej w latach 1859-1868. Jego nazwisko pojawia się w I tomie tej encyklopedii jako jeden z autorów.